Raporty zagregowane (RUA) a szczegółowe (RUF)
Raport DMARC to informacja zwrotna, którą odbiorcy poczty wysyłają właścicielowi domeny na temat poczty używającej jego domeny. Istnieją dwa rodzaje, o które proszą dwa różne tagi, i zupełnie się od siebie różnią. Raporty zagregowane (rua) to codzienne, czytelne maszynowo podsumowania: dla każdego adresu IP nadawcy, ile wiadomości użyło domeny i czy przeszły SPF, DKIM i dopasowanie (alignment) DMARC. Nie zawierają treści wiadomości. Raporty o błędach (ruf, zwykle nazywane raportami forensic) opisują pojedyncze wiadomości, które nie przeszły weryfikacji, mogą zawierać nagłówki lub całą wiadomość i wysyła je niewielu odbiorców. Gmail i Microsoft 365 w ogóle ich nie wysyłają. W praktyce praca z DMARC opiera się na raportach zagregowanych.
Jeśli porównanie rua i ruf wynika z edycji rekordu, składnię tagów i autoryzację adresów zewnętrznych opisuje artykuł rua, ruf i autoryzacja raportów.
Dwa typy raportów, trzy aktualne standardy
Standard DMARC został w maju 2026 roku podzielony na trzy części: sam DMARC, raporty zagregowane i raporty o błędach. Razem zastępują starszy standard z 2015 roku.
„Raport o błędzie” (failure report) to obecny termin. „Raport forensic” to starsza nazwa, którą wciąż można spotkać wszędzie. Google i Microsoft używają obu nazw. To to samo. W dalszej części mowa o raportach o błędach.
Żaden typ raportu nie jest automatyczny. Jeśli rekord DMARC nie ma rua, odbiorcy nie mogą wysyłać raportów zagregowanych. Jeśli nie ma ruf, nie mogą wysyłać raportów o błędach. A publikacja p=none nie zmienia sposobu obsługi poczty; zapewnia raporty tylko wtedy, gdy jest rua.
Czym jest raport zagregowany DMARC
Raport zagregowany to podsumowanie jednego odbiorcy dotyczące poczty, którą otrzymał z użyciem domeny w jednym okresie raportowania. Ten okres to zwykle jeden dzień UTC, zaczynający się o 00:00 UTC. Odbiorcy powinni wysyłać raporty zagregowane co najmniej raz na 24 godziny. W praktyce Google i Microsoft zwykle wysyłają je raz dziennie.
Każdy raport przychodzi jako e-mail z załącznikiem XML, zwykle skompresowanym gzipem. Temat ma stały wzorzec, dlatego te wiadomości przy pierwszym kontakcie wyglądają dziwnie:
Subject: Report Domain: example.com
Submitter: mail.receiver.example
Report-ID: <sample-ridtxt@example.com>
W środku znajduje się polityka w postaci, w jakiej widział ją ten odbiorca, a następnie jeden wpis na każdy adres IP nadawcy z liczbą wiadomości, działaniem odbiorcy, informacją, czy DKIM i SPF dały dopasowany wynik pass, oraz surowymi wynikami SPF i DKIM, w tym domeną podpisującą DKIM i selektorem. Omówienie pole po polu zawiera artykuł Raport zagregowany DMARC pole po polu.
Równie ważne jest to, czego raporty zagregowane nie zawierają. Raporty nie zawierają danych osobowych, takich jak pojedyncze adresy e-mail, adresy IP osób prywatnych czy treść jakichkolwiek wiadomości. Adresy IP należą do wysyłających serwerów pocztowych. Nie oznacza to jednak, że nie ma w nich nic wrażliwego. Nadal pokazują wzorce ruchu, a przekazywanie ich stronie trzeciej może podlegać politykom odbiorców.
Dwa dodatkowe ograniczenia, o których warto pamiętać:
- Nie każdy odbiorca je wysyła. Wysyłanie jest zalecane, a nie wymagane. Typowe powody rezygnacji to ograniczenia zasobów, polityka lokalna i prywatność użytkowników. Microsoft 365 na przykład wysyła raporty zagregowane tylko wtedy, gdy rekord MX domeny Microsoft 365 wskazuje bezpośrednio na Microsoft 365. Więcej o lukach w artykule Dlaczego raporty DMARC nie docierają.
- Nie pokazują, czy poczta trafiła do skrzynki odbiorczej, czy do spamu. Dodawanie takich informacji jest odradzane. Zob. Uwierzytelnianie a trafianie do skrzynki odbiorczej.
Otrzymuje się jeden raport na domenę polityki, na odbiorcę i na okres. Subdomena bez własnego rekordu DMARC pojawia się jako wpisy w raporcie domeny nadrzędnej. Subdomena z własnym rekordem otrzymuje własny raport, wysyłany na jej własne rua.
Raporty o błędach (forensic)
Raport o błędzie dotyczy jednej wiadomości, która nie przeszła weryfikacji, lub grupy podobnych błędów. Zwykle jest generowany i wysyłany niemal natychmiast po wykryciu przez odbiorcę błędu DMARC. Format opiera się na formacie ARF auth-failure, z polem Identity-Alignment, które wskazuje mechanizmy, które nie dały dopasowanej tożsamości.
Ceną jest prywatność. Raporty mogą zawierać pola nagłówka, a czasem całą treść wiadomości, która nie przeszła weryfikacji, co może obejmować dane umożliwiające identyfikację osób. Mogą też ujawniać członkostwo w listach mailingowych i miejsca docelowe przekierowań, a także zawierać spam, phishing lub złośliwe oprogramowanie, które w ogóle nie przeszło weryfikacji.
Dlatego wysyła je niewielu odbiorców. Wielu dużych dostawców ogranicza lub całkowicie wyłącza generowanie raportów o błędach. Dwaj duzi dostawcy mówią o tym wprost:
- Google: „(Nieobsługiwany) Gmail nie obsługuje tagu ruf”.
- Microsoft: „Microsoft 365 nie wysyła raportów DMARC Forensic (znanych też jako raporty DMARC Failure), nawet jeśli istnieje prawidłowy adres ruf=mailto:”.
Tag fo określa, kiedy generowane są raporty o błędach, i jest ignorowany bez ruf. Opisuje go artykuł Tagi DMARC: p, sp, np, adkim, aspf, rua, ruf, fo i t.
Porównanie
Zagregowane (rua) |
O błędach / forensic (ruf) |
|
|---|---|---|
| Zdefiniowane w | Aktualnym standardzie raportów zagregowanych | Aktualnym standardzie raportów o błędach |
| Obejmują | Całą pocztę z każdego źródłowego adresu IP w danym okresie | Jedną wiadomość, która nie przeszła weryfikacji, lub grupę podobnych błędów |
| Czas | Codziennie lub częściej (SHOULD, co najmniej co 24 godziny) | Niemal natychmiast po błędzie |
| Zawartość | Liczby, opublikowana polityka, wyniki SPF i DKIM, dopasowanie, dyspozycja. Bez treści wiadomości | Nagłówki, czasem cała wiadomość. Mogą zawierać dane osobowe |
| Kto je wysyła | Wielu odbiorców, nie wszyscy | Niewielu. Gmail i Microsoft 365 nie |
| Do czego służą | Znajdowanie źródeł, śledzenie odsetka wyników pass, decyzja o egzekwowaniu | Ukierunkowana diagnoza i badanie nadużyć, po przeglądzie pod kątem prywatności |
Microsoft opisuje raporty o błędach jako jeden raport na każdy błąd, co może oznaczać duży wolumen. Generujący muszą ograniczać częstotliwość, więc należy to traktować jako uproszczenie.
Którego używać?
Zacząć tylko od rua. Tak radzi też Microsoft 365: zacząć tylko od rua, a ruf dodać później, jeśli będzie potrzebny. Raporty zagregowane pozostają zalecanym mechanizmem zapewniającym wgląd.
Raporty zagregowane służą do znalezienia każdej usługi wysyłającej jako domena (Jak zinwentaryzować źródła wysyłki) i do decyzji, kiedy można wyjść poza p=none. Ponieważ surowy XML szybko staje się nie do ogarnięcia, większość zespołów czyta raporty za pomocą parsera lub widoku wizualnego (Co powinna pokazywać wizualna analiza DMARC). Zasady dostawców stojące za tym wszystkim opisuje artykuł Wymagania Google, Yahoo i Microsoftu wobec nadawców.
ruf warto dodać tylko w razie konkretnej potrzeby diagnostycznej i tylko po przeglądzie pod kątem prywatności. W takim przypadku należy ograniczyć zakres i czas trwania, kontrolować, dokąd trafiają raporty, redagować dane i używać bezpiecznych kanałów. Raporty należy wysyłać do skrzynki z ograniczonym dostępem, a to, co przychodzi, traktować jako potencjalnie złośliwe.
Błędy, których warto unikać
- Kierowanie
ruado prywatnej skrzynki. Google ostrzega, że przy dużej skali można otrzymywać „setki, a nawet tysiące raportów dziennie”. Zarówno Google, jak i Microsoft zalecają dedykowaną skrzynkę lub grupę. - Usunięcie rekordu DMARC, aby zatrzymać wiadomości z raportami. Zamiast tego należy usunąć lub przekierować
rua. Usunięcie rekordu usuwa również politykę. - Dodanie
rufw oczekiwaniu na dane od Gmaila lub Microsoft 365. Żadne nie przyjdą. - Wysyłanie
rufdo skrzynki, którą może czytać wiele osób. Raporty o błędach mogą zawierać dane osobowe i złośliwe treści. - Odczytywanie „braku raportów o błędach” jako „nic nie zawodzi”. Wielu odbiorców ich nie wysyła, więc cisza niczego nie mówi.
- Kierowanie
rualubrufdo innej domeny bez jej rekordu autoryzacji. Odbiorcy ignorują nieautoryzowane adresy zewnętrzne (Dlaczego raporty DMARC nie docierają). - Mylenie raportów DMARC z raportami TLS-RPT. TLS-RPT używa innego rekordu i raportuje o TLS dla poczty w drodze (MTA-STS, TLS-RPT i SMTP TLS).
Bezpłatne konto DMARC
Surowe raporty DMARC w czytelnym panelu
Wystarczy skierować adres rua na naszą platformę, aby czytać wyniki według nadawcy i źródła zamiast otwierać pliki XML.
- Wyniki pogrupowane według źródła wysyłki
- Wyniki SPF, DKIM i dopasowania dla każdego nadawcy
- Oryginalne raporty XML nadal dostępne do pobrania
Najczęściej zadawane pytania
Dlaczego dostaję raporty DMARC?
Ponieważ rekord DMARC domeny zawiera tag rua, który prosi odbiorców o ich wysyłanie. Są to podsumowania poczty, która używała domeny, wysyłane przez odbiorców obsługujących raportowanie, takich jak Google i Microsoft.
Jak zatrzymać wiadomości z raportami?
Usunąć tag rua lub skierować go gdzie indziej, np. do dedykowanej skrzynki lub usługi raportowania. Sam rekord należy zachować. Bez raportów traci się jednak dane pokazujące, kto wysyła jako domena.
Czy potrzebne są zarówno rua, jak i ruf?
Nie. Należy zacząć od rua. ruf warto dodać tylko w razie konkretnej potrzeby diagnostycznej, po przeglądzie pod kątem prywatności.
Dlaczego nie dostaję żadnych raportów forensic?
Wielu dużych odbiorców ich nie wysyła, w tym Gmail i Microsoft 365. Pusta skrzynka ruf to normalna sytuacja.
Czy raporty zagregowane zawierają e-maile moich klientów?
Nie. Zawierają liczby, adresy IP serwerów wysyłających, domeny i wyniki uwierzytelniania, a nie treść wiadomości ani pojedyncze adresy.
Czy raporty DMARC to to samo co raporty TLS-RPT?
Nie. To odrębne typy raportów z odrębnymi rekordami. Zob. MTA-STS, TLS-RPT i SMTP TLS.