Jak zinwentaryzować źródła wysyłki
Aby zinwentaryzować źródła wysyłki, należy zbierać raporty zagregowane DMARC w czasie obowiązywania p=none, pogrupować wiersze według domeny i selektora DKIM, domeny SPF oraz adresu IP, ustalić, jaką usługą jest każda grupa, i potwierdzić właściciela każdej z nich. Następnie sprawić, by każde legalne źródło przechodziło DMARC z dopasowanym (alignment) DKIM (oraz dopasowanym SPF tam, gdzie ma to sens), zanim nastąpi przejście na quarantine lub reject. Raporty pokazują adresy IP, domeny i wyniki. Nie podają nazw usług, więc inwentaryzacja polega na przekształceniu tych danych w listę rzeczywistych systemów i osób za nie odpowiedzialnych.
Łatwo wysyłać pocztę z większej liczby miejsc, niż się wydaje: platforma skrzynek pocztowych, narzędzie marketingowe, CRM, helpdesk, fakturowanie, formularze internetowe, skanery, partner. Domeny zaczynają od monitorowania właśnie z tego powodu: właściciel domeny może przeoczyć tu jakiś serwer, a tam nie wiedzieć o umowie na wysyłkę zawartej ze stroną trzecią.
Zanim zacznie się inwentaryzację
- Raporty muszą przychodzić. Potrzebny jest rekord DMARC z tagiem
ruaoraz raporty trafiające w miejsce, w którym można je czytać. Jeśli skrzynka jest pusta, pomocny jest artykuł Dlaczego raporty DMARC nie docierają. - Potrzebny jest czas. W zależności od częstotliwości wysyłki może minąć wiele miesięcy analizowania raportów zagregowanych DMARC, zanim będzie pewne, że cała poczta jest uwierzytelniona. Kwartalna wysyłka faktur lub coroczna kampania odnowień pojawia się dopiero wtedy, gdy zostanie wysłana.
- Uwzględnić każdą domenę, z której wysyła się pocztę. Obejmuje to subdomeny i domeny zaparkowane. Subdomena z własnym rekordem DMARC otrzymuje własne raporty na własne
rua, więc je również należy sprawdzić.
Krok 1: zebranie i pogrupowanie danych
Każdy wpis w raporcie zagregowanym podaje source_ip, liczbę wiadomości count, domenę header_from, często domenę envelope_from (SPF), domenę DKIM d= i selektor, surowe wyniki SPF i DKIM oraz dopasowane wyniki DMARC. Pola opisuje artykuł Raport zagregowany DMARC pole po polu.
Wiersze należy grupować najpierw według najbardziej stabilnego identyfikatora:
- Domena DKIM
d=wraz z selektorem. Aktualny format raportów wymaga selektora, a selektory mogą wskazywać platformę, która podpisała pocztę. envelope_from/ domena SPF. Niektórzy dostawcy używają własnej domeny zwrotów.- Zakresy IP. Należy ich używać na końcu. Wiele usług korzysta ze wspólnej infrastruktury chmurowej, więc sam adres IP to słaby dowód.
Ta kolejność to nasza metoda, a nie formalna procedura. Niezależnie od metody nie warto długo robić tego ręcznie. Raporty są przeznaczone do przetwarzania maszynowego. Istnieje wiele usług zewnętrznych, które przetwarzają raporty zagregowane DMARC, można też stworzyć własne narzędzia. Narzędzia do analizy DMARC istnieją właśnie po to, by wykonać to grupowanie.
Krok 2: identyfikacja każdego źródła

Tabela źródeł wysyłki z raportów zagregowanych, pokazany w języku angielskim (interfejs aplikacji jest wyłącznie angielski).
Należy łączyć kilka sposobów sprawdzania. To metody praktyków, a nie gwarancje:
- Domena i selektor DKIM. Czy to własna domena dostawcy albo selektor nazwany od platformy?
- Domena SPF. Domena zwrotów dostawcy, taka jak
bounces.vendor.example, wskazuje, kto wysyła. - Odwrotny DNS i sprawdzenie właściciela adresu IP.
- Własna dokumentacja. Dział finansów wie, za które narzędzia SaaS organizacja płaci. Marketing, sales ops, helpdesk i IT wiedzą, na co się zapisały. Historia DNS pokazuje, które mechanizmy include SPF i rekordy DKIM zostały dodane i kiedy.
- Pytać. Celem jest znalezienie poczty tworzonej przez podmiot działający w imieniu właściciela domeny. Ktoś w organizacji zarejestrował każdego legalnego nadawcę. Trzeba tę osobę znaleźć. Kto zwykle za co odpowiada, opisuje artykuł Kto zwykle odpowiada za SPF, DKIM i DMARC.
Krok 3: przypisanie każdego źródła do kategorii
- Legalne i dopasowane. Gotowe. Należy je nadal obserwować.
- Legalne, ale niedopasowane. Muszą zostać naprawione przed egzekwowaniem. Te braki trzeba usunąć przed jakąkolwiek próbą opublikowania polityki egzekwowania. Typowe przyczyny to dostawca używający własnej domeny zwrotów, przez co SPF nie jest dopasowany, lub podpisujący własną domeną
d=, przez co nie jest dopasowany DKIM (Poczta od nadawców zewnętrznych nie przechodzi dopasowania). - Przepływy pośrednie. Usługi przekierowujące, aliasy i listy mailingowe. Błędy SPF są tu spodziewane. DKIM może przetrwać (Przekierowana poczta nie przechodzi DMARC).
- Nieznane. Może to być podszywanie się, a może legalny nadawca, którego nikt jeszcze nie przypisał. Należy dalej badać.
Jak odróżnić te kategorie na podstawie danych z raportów, opisuje artykuł Legalna poczta a podszywanie się w raportach, a co zrobić z wierszami, których nie da się przypisać, artykuł Raporty pokazują źródła, których nie rozpoznajemy.
Krok 4: prawidłowa autoryzacja legalnych źródeł
- Preferować dopasowany DKIM od każdego dostawcy, z
d=ustawionym na domenę właściciela lub jej subdomenę. W przypadku domen zmierzających do reject: nie mogą polegać wyłącznie na SPF i muszą stosować ważne podpisy DKIM (SPF include czy DKIM od dostawcy, Selektory DKIM i rekordy DNS). - Dodawać SPF tylko tam, gdzie jest potrzebny. Należy unikać skrajnie szerokich rekordów z wieloma rozległymi zakresami sieci, ponieważ zbyt liberalny SPF może pozwolić przejść DMARC poczcie, której właściciel nie wysłał. Trzeba pilnować limitu 10 wyszukiwań (Limit 10 wyszukiwań DNS i SPF permerror).
- Rozważyć subdomenę dla każdego strumienia, np.
mail.example.comdla marketingu. Każdy strumień otrzymuje wtedy własną politykę i własne raporty (Współdzielone domeny i konfiguracje z wieloma usługami).
Samą konfigurację dostawcy opisuje artykuł Jak dodać zewnętrznego nadawcę, nie psując DMARC. Podstawy dopasowania opisuje artykuł Dopasowanie identyfikatorów w SPF i DKIM.
Krok 5: utrzymywanie aktualnego rejestru
Warto prowadzić żywą listę: źródło, właściciel, cel, sposób uwierzytelniania (SPF, DKIM lub oba), czy jest dopasowane, kiedy ostatnio je widziano i mniej więcej ile wysyła. To praktyka robocza, a nie standard, ale to ona sprawia, że decyzję o egzekwowaniu da się uzasadnić.
Nowi nadawcy pojawiają się za każdym razem, gdy ktoś zarejestruje się w jakimś narzędziu, więc raporty powinny napływać także po wprowadzeniu egzekwowania. Zalecenie Microsoftu brzmi: „Przeglądać raporty zagregowane co tydzień podczas wstępnego wdrożenia; co miesiąc po ustabilizowaniu”. Gotowość do kolejnego kroku jest bliska, gdy legalne źródła o dużym wolumenie przechodzą z dopasowaniem, a pozostałe błędy są zrozumiałe (Kiedy można przejść na p=quarantine). Pełną kolejność opisuje artykuł Właściwa kolejność: SPF, DKIM, DMARC, a potem BIMI.
Czego inwentaryzacja nie wychwyci
Nawet staranna inwentaryzacja ma luki, o których warto wiedzieć:
- Poczty do odbiorców, którzy nie wysyłają raportów. Wysyłanie raportów to wymóg typu SHOULD, a niektórzy odbiorcy z niego rezygnują. Microsoft 365 na przykład wysyła raporty zagregowane tylko wtedy, gdy rekord MX domeny odbierającej wskazuje bezpośrednio na Microsoft 365.
- Poczty odrzuconej na wczesnym etapie. Wiadomości odrzucone na wczesnym etapie transakcji SMTP, np. przez SPF
-all, nigdy nie pojawią się w raportach zagregowanych DMARC. - Pierwotnego źródła za usługą przekierowującą. Widoczny jest adres IP usługi przekierowującej.
Dlatego „brak błędów w raportach” nie dowodzi, że inwentaryzacja jest kompletna.
Błędy, których warto unikać
- Patrzenie wyłącznie na błędy. Źródła, które przechodzą, również powinny trafić na listę. Mogą zawieść później.
- Grupowanie wyłącznie według adresu IP, przez co jeden wspólny zakres chmurowy zostaje przypisany niewłaściwej usłudze.
- Zapominanie o nadawcach o niskiej częstotliwości, takich jak kwartalne faktury i coroczne odnowienia.
- Zapominanie o urządzeniach i aplikacjach wysyłających bezpośrednio: drukarkach, skanerach, formularzach na stronie, alertach monitoringu.
- Sprawdzanie domeny głównej bez subdomen mających własne rekordy.
- Dodawanie każdego nieznanego adresu IP do SPF, aby błędy zniknęły. Może to autoryzować osobę podszywającą się.
- Przejście do egzekwowania ze źródłami o dużym wolumenie oznaczonymi jako „nieznane, ale pewnie w porządku”.
Bezpłatne konto DMARC
Surowe raporty DMARC w czytelnym panelu
Wystarczy skierować adres rua na naszą platformę, aby czytać wyniki według nadawcy i źródła zamiast otwierać pliki XML.
- Wyniki pogrupowane według źródła wysyłki
- Wyniki SPF, DKIM i dopasowania dla każdego nadawcy
- Oryginalne raporty XML nadal dostępne do pobrania
Najczęściej zadawane pytania
Kto wysyła e-maile z mojej domeny?
Raporty zagregowane pokazują każde źródło, które wysłało pocztę jako dana domena do raportujących odbiorców, w postaci adresów IP i domen. Należy je pogrupować, zidentyfikować każdą usługę i potwierdzić właściciela. Trzeba liczyć się z lukami w przypadku odbiorców, którzy nie raportują.
Jak długo zbierać raporty przed egzekwowaniem?
Wystarczająco długo, by zobaczyć każdy cykl wysyłki. Może to zająć wiele miesięcy, w zależności od częstotliwości wysyłki.
Raport pokazuje nieznany adres IP. Czy to atakujący?
Niekoniecznie. Przed podjęciem decyzji należy sprawdzić domenę i selektor DKIM, domenę SPF oraz popytać w organizacji. Zob. Legalna poczta a podszywanie się w raportach i Raporty pokazują źródła, których nie rozpoznajemy.
Czy dodać każdego dostawcę do SPF?
Preferować dopasowany DKIM od każdego dostawcy, dodawać SPF tylko tam, gdzie jest potrzebny, i utrzymywać rekord w ryzach.
Czy trzeba inwentaryzować subdomeny?
Tak, każdą domenę, z której wysyła się pocztę. Subdomeny z własnym rekordem DMARC raportują osobno.