Przejdź do treści
  • Brak sugerowanych wyników, ponieważ pole wyszukiwania jest puste.

Czym jest DKIM i jak działa

DKIM, czyli DomainKeys Identified Mail, oznacza, że domena podpisuje wychodzącą pocztę kluczem prywatnym, a serwer odbierający sprawdza ten podpis za pomocą klucza publicznego opublikowanego w DNS domeny. Jeśli podpis daje się zweryfikować, odbiorca wie dwie rzeczy: domena podpisująca (domena d=) bierze odpowiedzialność za wiadomość, a podpisane części wiadomości nie zmieniły się od chwili podpisania. Tylko tyle dowodzi wynik pass. Nie dowodzi, że widoczny adres From jest prawdziwy, że wiadomość jest bezpieczna ani że trafi do skrzynki odbiorczej. Powiązanie DKIM z adresem From to zadanie DMARC.

Do czego służy DKIM

DKIM to sposób, w jaki domena może przyjąć pewną odpowiedzialność za wiadomość, podpisując ją. Nie uczestniczy w tym żaden urząd certyfikacji. Klucz publiczny znajduje się w DNS i każdy odbiorca poczty może go pobrać.

Przydatny sposób myślenia: DKIM daje odbiorcy zweryfikowaną nazwę domeny, z którą może powiązać reputację. SPF robi coś podobnego dla adresu zwrotnego (różnicę wyjaśnia artykuł Envelope From czy Header From), a DMARC łączy wyniki z adresem widocznym dla odbiorców. O tym, jak te trzy mechanizmy ze sobą współgrają, mówi artykuł Czym jest uwierzytelnianie poczty e-mail?

Co zawiera podpis DKIM?

Klucz prywatny przechowuje system wysyłkowy. Może to być własny serwer pocztowy, Google Workspace, Microsoft 365 lub platforma marketingowa. Do każdej podpisywanej wiadomości dodaje on nagłówek DKIM-Signature:. Skrócony przykład:

DKIM-Signature: v=1; a=rsa-sha256; c=relaxed/relaxed;
  d=example.com; s=mail2026;
  h=from:to:subject:date:message-id;
  bh=<hash of the body>;
  b=<the signature itself>

Najważniejsze tagi:

  • d= to domena podpisująca. To tożsamość, którą uwierzytelnia DKIM.
  • s= to selektor. Wskazuje odbiorcy, który klucz pobrać (Selektory DKIM i rekordy DNS).
  • h= wymienia podpisane pola nagłówka. Nagłówek From zawsze musi być jednym z nich. Często wybiera się też Subject, Date, To i Reply-To. Niewymienione nagłówki nie są chronione.
  • bh= to skrót (hash) treści wiadomości.
  • b= to podpis podpisanych nagłówków.
  • c= to kanonikalizacja, wyjaśniona poniżej.
  • a= to algorytm. Podpisujący muszą używać rsa-sha256; rsa-sha1 nie może być używany. Istnieje też nowsza metoda Ed25519; wybór klucza omawia artykuł Klucze DKIM: 1024 czy 2048 bitów.

Gdzie znajduje się klucz publiczny

Odbiorca buduje nazwę DNS z selektora i domeny podpisującej: <selector>._domainkey.<d= domain>. W powyższym przykładzie jest to nazwa podana niżej. Klucz został tu skrócony; nie należy publikować tego przykładu:

mail2026._domainkey.example.com  TXT  "v=DKIM1; k=rsa; p=MIIBIjANBgkqh..."

Ten rekord TXT to właśnie tak zwany rekord DKIM. Niektórzy dostawcy każą zamiast niego opublikować rekord CNAME wskazujący klucz, który hostują. Microsoft 365 na przykład używa rekordów CNAME selector1._domainkey i selector2._domainkey. Formaty rekordów, selektory i kroki konfiguracji opisuje artykuł Selektory DKIM i rekordy DNS.

Jak działa DKIM?

Weryfikacja DKIM w uproszczeniu:

  1. Pobranie klucza. Odbiorca odczytuje z podpisu d= i s= i wyszukuje klucz publiczny w DNS.
  2. Sprawdzenie treści. Ponownie oblicza skrót treści w sposób określony przez c= i porównuje go z bh=. Jeśli się różnią, wynikiem jest „body hash did not verify”: treść zmieniła się po podpisaniu.
  3. Sprawdzenie podpisu. Weryfikuje b= dla podpisanych nagłówków za pomocą klucza publicznego. Jeśli to się nie powiedzie, wynikiem jest „signature did not verify”.
  4. Zapisanie wyniku. Jeśli obie kontrole się zgadzają, podpis zostaje zweryfikowany, a domena d= staje się uwierzytelnioną tożsamością.

Odbiorcy zwykle zapisują wynik w nagłówku Authentication-Results z wartością taką jak pass, fail, none (brak podpisu), neutral, policy, temperror lub permerror. Przyczyny poszczególnych niepowodzeń opisuje artykuł Dlaczego podpisy DKIM nie przechodzą weryfikacji.

Co zmienia kanonikalizacja

Kanonikalizacja decyduje, jak rygorystycznie ocenia się „brak zmian”. simple nie toleruje prawie żadnych zmian. relaxed toleruje typowe nieszkodliwe zmiany, takie jak białe znaki i ponownie zawinięte nagłówki. Nagłówki i treść mogą używać różnych trybów, a domyślnie, gdy brak c=, stosuje się simple/simple. „Niezmieniona” oznacza więc w rzeczywistości „niezmieniona ponad to, co pomija wybrana kanonikalizacja”.

Czego dowodzi, a czego nie dowodzi wynik pass DKIM

Wynik pass dowodzi, że podpisane nagłówki i treść nie zmieniły się od podpisania oraz że podpisała je domena d=. Weryfikacja stwierdza, że zawartość objęta skrótem nie zmieniła się od podpisania, i nie stwierdza niczego więcej.

Nie dowodzi:

  • Adresu From. Domena podpisująca nie musi odpowiadać żadnemu widocznemu adresowi, w tym adresom MAIL FROM ani From.
  • Tego, że poczta jest pożądana. Każdy może podpisywać pocztę domeną, którą kontroluje. Wiadomość może nosić prawidłowy podpis dowolnej domeny, nawet takiej, której używa ktoś o złych zamiarach.
  • Trafienia do skrzynki odbiorczej. Strona Google poświęcona rozwiązywaniu problemów z DKIM mówi, że jeśli DKIM jest poprawnie skonfigurowany, a wiadomości trafiają do spamu, „przyczyną może być coś innego niż DKIM”.
  • Poufności. DKIM niczego nie szyfruje.

Sam nieudany podpis również nie powoduje odrzucenia poczty. Niepowodzenie nie wymusza odrzucenia, a weryfikatorzy powinni traktować podpis, którego nie da się zweryfikować, tak samo jak pocztę niezweryfikowaną. Dalszy los wiadomości zależy od własnego filtrowania odbiorcy oraz, jeśli jest opublikowana, od polityki DMARC.

Jak DKIM łączy się z DMARC

DMARC może uwzględnić wynik pass DKIM tylko wtedy, gdy domena d= jest dopasowana (alignment) do domeny w nagłówku From. Przy dopasowaniu relaxed obie muszą mieć tę samą domenę organizacyjną, więc d=mail.example.com jest dopasowana do From: news@example.com. Przy dopasowaniu strict muszą być identyczne. Tryb wybiera tag adkim w rekordzie DMARC (Dopasowanie identyfikatorów w SPF i DKIM).

Wiadomość może nosić kilka podpisów. Częsty przypadek to jeden podpis własnej domeny platformy i jeden domeny właściciela. DMARC potrzebuje tylko jednego prawidłowego, dopasowanego podpisu. Gmail sprawdza jednak tylko pierwszych pięć podpisów wymienionych w Authentication-Results.

W jednej sytuacji dopasowany DKIM ma większe znaczenie niż SPF: przy przekierowaniu. Zwykłe przekierowanie zmienia serwer wysyłający, co zazwyczaj psuje SPF, ale podpisy DKIM w takich sytuacjach przekazywania na ogół pozostają ważne, o ile wiadomość nie zostanie zmodyfikowana. Domeny publikujące p=reject nie mogą polegać wyłącznie na SPF i muszą stosować prawidłowe podpisy DKIM. Listy mailingowe to osobna kwestia (DKIM a listy mailingowe i usługi przekierowania).

Stronę DMARC tego obrazu opisuje artykuł Czym jest DMARC i jak działa.

Czego wymagają dostawcy skrzynek pocztowych

Gmail wymaga SPF lub DKIM od wszystkich wysyłających na konta Gmail, a SPF i DKIM od nadawców ponad 5000 wiadomości dziennie na konta Gmail. Wysyłka na prywatne konta Gmail wymaga klucza DKIM o długości co najmniej 1024 bitów, a Google zaleca 2048 bitów, jeśli dostawca DNS to obsługuje. Yahoo prosi nadawców o uwierzytelnianie każdej wiadomości za pomocą DKIM z kluczem o długości co najmniej 1024 bitów. Pełne porównanie zawiera artykuł Wymagania Google, Yahoo i Microsoftu wobec nadawców.

Częste nieporozumienia

  • „Platforma pokazuje, że DKIM przechodzi, więc wszystko w porządku”. Wiele usług hostowanych domyślnie podpisuje pocztę własną domeną. DKIM przechodzi, ale nie jest dopasowany do domeny From, więc nie pomaga DMARC. Należy poprosić platformę o podpisywanie domeną właściciela (SPF include czy DKIM od dostawcy).
  • „Rekord DNS jest opublikowany, więc DKIM jest włączony”. Podpisywanie trzeba też włączyć u nadawcy. W Google Workspace jest to krok Rozpocznij uwierzytelnianie.
  • „Przetestujemy, wysyłając wiadomość do siebie”. Wysłanie wiadomości testowej do samego siebie nie pozwala sprawdzić, czy DKIM jest włączony. Należy wysłać ją do zewnętrznej skrzynki i odczytać nagłówek Authentication-Results.
  • „Narzędzie dodające stopkę po podpisaniu jest nieszkodliwe”. Dodanie stopki zmienia podpisaną treść i psuje podpis (Dlaczego podpisy DKIM nie przechodzą weryfikacji).

Gdy DKIM podpisuje już pocztę domeną właściciela, raporty zagregowane DMARC podają domenę DKIM, selektor i wynik dla każdego źródła, dzięki czemu widać, którzy nadawcy są dopasowani, a którzy nie (Raport zagregowany DMARC pole po polu). Klucze należy też co jakiś czas wymieniać (Jak przeprowadzić rotację klucza DKIM).

Bezpłatne konto DMARC

Surowe raporty DMARC w czytelnym panelu

Wystarczy skierować adres rua na naszą platformę, aby czytać wyniki według nadawcy i źródła zamiast otwierać pliki XML.

  • Wyniki pogrupowane według źródła wysyłki
  • Wyniki SPF, DKIM i dopasowania dla każdego nadawcy
  • Oryginalne raporty XML nadal dostępne do pobrania

Rejestracja bezpłatnego konta DMARCRozmowa z ekspertem

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest DKIM w poczcie e-mail, w jednym zdaniu?

To podpis, który system pocztowy może dodawać do wychodzących wiadomości. Odbiorcy sprawdzają go za pomocą klucza publicznego w DNS domeny podpisującej, aby potwierdzić, że to ta domena go złożyła i że podpisane części nie zostały zmienione.

Czy DKIM sprawdza widoczny adres From?

Sam w sobie nie. Uwierzytelnia domenę d=. To DMARC wymaga, aby ta domena była dopasowana do adresu From.

Czy DKIM to to samo co DMARC?

Nie. DKIM podpisuje wiadomości. DMARC (zob. Co to jest DMARC?) sprawdza, czy SPF lub DKIM przeszedł dla domeny dopasowanej do adresu From, przekazuje odbiorcom, o co właściciel domeny prosi w przypadku poczty, która nie przechodzi, i może żądać raportów.

Czy jeden e-mail może mieć więcej niż jeden podpis DKIM?

Tak. DMARC potrzebuje jednego prawidłowego podpisu dopasowanego do domeny From. Gmail sprawdza tylko pierwszych pięć podpisów wymienionych w Authentication-Results.